Zaburzenia wzwodu to niezdolność do osiągania i utrzymania erekcji członka uniemożliwiająca prowadzenie satysfakcjonującego współżycia płciowego. W języku angielskim zaburzenia te określane są jako Erectile Dysfunction – w skrócie ED.
O impotencji możemy mówić, jeżeli problemy z erekcją albo wytryskiem występują przewlekle mimo podniecenia seksualnego i satysfakcjonującej gry wstępnej.

Przejściowe problemy pojawiają się okazjonalnie u większości mężczyzn. Z reguły nie są powodem do zmartwień. O dysfunkcji mówimy dopiero gdy pojawi się pewna regularność.

Zaburzenia erekcji są odzwierciedleniem stanu organizmu lub objawem jakiejś choroby, nie są natomiast chorobą samą w sobie.
Problemy z potencją można podzielić na pierwotne i wtórne. O pierwotnych mówimy, kiedy osoba z dysfunkcją nigdy nie miała erekcji, natomiast impotencja wtórna to taka, która pojawia się po okresie satysfakcjonującego życia seksualnego.

Stopnie zaburzeń wzwodu
Zaburzenia wzwodu niekoniecznie oznaczają zupełny brak erekcji. Tylko w ciężkich zaburzeniach mężczyzna nigdy lub prawie nigdy nie uzyskuje satysfakcji ze współżycia. Poza takimi przypadkami rozróżnia się także zaburzenia łagodne oraz umiarkowane, w których uzyskanie satysfakcji seksualnej jest możliwe (niemniej jednak zdolność ta jest obniżona).
Wszystkie zaburzenia seksualne, nawet te najłagodniejsze, często wywołują bardzo silne emocje u partnerów. Poczucie winy, czy wstyd to często pojawiające się stany psychiczne towarzyszące osobom dotkniętym zaburzeniami wzwodu.

Kto jest najbardziej narażony?
Zaburzenia erekcji dotykają najczęściej mężczyzn powyżej 50 roku życia, ale czasami występują też w młodszym wieku (co najczęściej wiąże się z chorobami, prowadzeniem określonego trybu życia, przyjmowaniem niektórych leków czy używek).

Czy to się leczy?
Większość zaburzeń wzwodu daje się leczyć. Podstawą rolę odgrywa właściwe zdiagnozowanie problemu. Jeśli przyczyny są znane, można dobrać odpowiednią formę terapii. Czasem wystarczy eliminacja przyczyn, czyli na przykład zmiana trybu życia czy sposobu odżywiania.
Ważną rolę odgrywa wzajemne zaufanie w związku oraz możliwość odbycia szczerej rozmowy. Z pomocą przychodzą również specjaliści – lekarze, psycholodzy , seksuolodzy. Można z nimi bez skrępowania omówić wszystkie problemy. Kontakt ze specjalistą jest ważny, gdyż po pierwsze pozwala na właściwą diagnozę, po drugie daje nam szeroki wachlarz możliwości terapeutycznych, w tym także leki nowej generacji.

Sposoby leczenia
Podstawowymi metodami leczenia zaburzeń wzwodu są:
Leczenie farmakologiczne doustne (przede wszystkim inhibitory fosfodiesterazy typu 5) – najpopularniejsza metoda stosowana na całym świecie. Popularność zdobyła z racji swej skuteczności oraz wygody i dyskrecji stosowania. Leki przyjmuje się doustnie przed zaplanowanym współżyciem.
Leczenie farmakologiczne wstrzyknięciami do ciał jamistych
Terapia z zastosowaniem urządzeń próżniowych (vacuum device)
Psychoterapia
Leczenie chirurgiczne